Dom Dziecka Nr 1 NASZ DOM im. Maryny Falskiej - Kameralna Grupa Usamodzielnienia

Grupa mieszkaniowa Domu Dziecka Nr 1 w Warszawie

Jak to się zaczęło…

Koncepcja utworzenia Kameralnej Grupy Usamodzielnienia powstała w 1998 roku, na skutek wieloletnich doświadczeń w zakresie przygotowania do samodzielnego życia wychowanków „Naszego Domu” oraz różnorodnych refleksji, na temat dotychczasowego systemu opieki nad dzieckiem, które w konsekwencji doprowadziły do przekształcenia domu w wielofunkcyjną, otwartą na środowisko placówkę. Jednym z elementów tego programu było utworzenie KGU, jako formy pracy, która miała zapewnić najbardziej skuteczne i efektywne przygotowanie do samodzielnego, dorosłego życia.

Potrzeba wyjścia na zewnątrz placówki

Podstawowymi założeniami projektu było zredukowanie instytucjonalnego charakteru wychowania w domu dziecka, poprzez zbliżenie do rzeczywistości lokalnej, do warunków życia w normalnym domu mieszkalnym. Tak, by młodzież przejęła wszystkie codzienne obowiązki, zdobyła umiejętności radzenia sobie z trudnościami dorosłego życia.

Nowy adres: ul. Wrzeciono 30 m 1/2

Pięć lat temu, w 2005 roku młodzież Kameralnej Grupy Usamodzielnienia wraz z opiekunami zamieszkała na warszawskim osiedlu na Bielanach. Mieszkanie zapewnia odpowiednie, zgodne ze standardami usług pedagogicznych, warunki lokalowe i bytowe, dla młodzieży w wieku 14-18 lat, trwale pozbawionych opieki ze strony rodziny własnej. 120 m2 powierzchni, na której mieści się 6 pokoi wychowanków, pokój wychowawców, salon, kuchnia i dwie łazienki.

Nasz azyl mieści się w tym bloku

Kuchnia - nowoczesna i funkcjonalna

Salon - serce naszego mieszkania. Miejsce spotkań, posiłków i rozrywki

Pokoje naszej młodzieży

Ciepło, miło, przytulnie, nowocześnie

Zadania Kameralnej Grupy Usamodzielnienia

Funkcjonowanie w warunkach zbliżonych do rodziny, w której każdy ma jasno określone zadania i miejsce.
Lepsze przygotowanie w zakresie podstawowych umiejętności życiowych.
Skoncentrowanie uwagi na przygotowanie zawodowe, kontakty międzyludzkie, poprzez treningi umiejętności życiowych.
Nadanie grupie dużej samodzielności.
Skupienie uwagi na wsparciu i pomocy, poprzez głęboką analizę problemu i indywidualnej pracy z wychowankiem.
Zwiększenie poczucia własnej wartości i przydatności innych w prowadzeniu osobistych spraw życiowych młodzieży
Nauka racjonalnego gospodarowania pieniędzmi oraz zarządzania środkami finansowymi grupy.
Wpajanie norm i zachowań życia społecznego i rodzinnego.
Wdrażanie do współodpowiedzialności i współdecydowania o organizacji życia codziennego.

Praca społecznością

Od początku funkcjonowania grupy na zewnątrz praca z młodzieżą opiera się na pracy społecznością.

Do zadań społeczności należy:

Tworzenie, zatwierdzanie i kontrolowanie zasad funkcjonowania grupy
Tworzenie atmosfery zbliżonej do warunków rodzinnych
Dążenie do integracji grupy
Rozwiązywanie sytuacji trudnych i konfliktowych
Inicjowanie działań usprawniających funkcjonowanie grupy
Pomoc w zaklimatyzowaniu się nowoprzybyłym osobom

Współpraca z instytucjami wspierającymi program

Dopełnieniem pracy wychowawczej z młodzieżą są organizowane cyklicznie szkolenia, treningi i warsztaty prowadzone przez specjalistów z różnych dziedzin.

Warszawskie Centrum Pomocy Rodzinie – „Integracja dla samodzielności”,
Stowarzyszenie pomocy osobom z problemami emocjonalnym „SPOZA”,
Towarzystwo Psychologiczne „Profilaktyka uzależnień”
kursy komputerowe , obsługi urządzeń biurowych i wiele innych podnoszących umiejętności i kwalifikacje naszych wychowanków oraz dających im możliwość lepszego startu.

Realizacja programu Kameralnej Grupy Usamodzielnienia

Od grudnia 2005 r. programem zostało objętych 44 wychowanków. W tym czasie usamodzielnione zostały 32 osoby. Z większością z nich nadal utrzymujemy kontakt. Odwiedzają nas, opowiadają jak sobie radzą. W większości przypadków, start w samodzielne życie był udany. Kontynuują naukę, pracują, założyli rodziny. Z perspektywy czasu pozytywnie oceniają swój pobyt w grupie mieszkaniowej. Są zaradni i postępują odpowiedzialnie. Prawidłowo funkcjonują w swoich życiowych rolach, które wybrali. W pełni wzięli odpowiedzialność za swoje życie i swoje sprawy. A o to przecież chodziło.

Ocena programu usamodzielnienia na podstawie badań dokonanych na grupie 20 usamodzielnionych wychowanków

Wyniki badań przedstawione zostały w pracy magisterskiej studentki Uniwersytetu Warszawskiego, na wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych.

Z przeprowadzonych badań wynika, że:

Znaczna część wychowanków posiada mieszkanie, głównie pozyskane z zasobów lokalowych gmin . Co jest jedną z kluczowych spraw determinujących pomyślność procesu usamodzielnienia
Większa część badanych uczestniczy w indywidualnym planie usamodzielnienia i kontynuuje naukę bądź pracuje.
Dla większości wychowanków głównym dochodem jest pensja z pracy własnej lub pomoc finansowa na kontynuowanie nauki.
Większość badanych wychowanków żyje w związkach nieformalnych i nie posiada dzieci.

Ocena swojej drogi życiowej przez usamodzielnionych wychowanków

21 wychowanków, z pośród 22 badanych, jest zadowolonych ze swojej drogi życiowej i oświadcza, ze dobrze sobie radzi w samodzielnym życiu, a tylko jedna osoba ma z tym problem i wyraża swoje niezadowolenie.

15 wychowanków deklaruje, że pobyt w placówce pomógł im wejść w dorosłe, samodzielne życie, pozostali deklarują, że otrzymali w tym zakresie wsparcie.

Podsumowanie

Kameralna Grupa Usamodzielnienia jest najlepszą odpowiedzią na aktualne potrzeby młodych ludzi wkraczających w samodzielność.

Jest to przykład poprawy opieki nad wychowankiem.

Daje szansę zdobycia umiejętności radzenia sobie z trudnościami życia dorosłego.

Intensywna praca razem z młodym człowiekiem pozwala na łagodniejsze i bezpieczniejsze przekroczenie progu placówki.

Z całą pewnością należy tworzyć warunki jak najbardziej imitujące naturalne, by uczyć młodzież w jaki sposób w nich funkcjonować i przenosić ciężar odpowiedzialności za siebie i własne życie.

Menu:

Aktualności: